Yeah yeah, yeah yeah, yeah yeah

Cheers to the freaking weekend
I drink to that, yeah yeah
Oh let the Jameson sink in
I drink to that, yeah yeah
Don’t let the bastards get you down
Turn it around with another round
There’s a party at the bar everybody put your glasses up and
I drink to that, I drink to that, I drink to that
(Yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah)

امتحانا هم تموم شد .

به خاطر داشته باش دست نیافتن به آنچه میجویی،گاه اقبالی بزرگ است.

می دانستم هر چه بگویم خواهند خندید !
هیچ نگفتم...
با این وجود آن ها باز هم خندیدند...!

                                      " حسین پناهی"

الآن مثلا دارم بعد امتحان خیلی سنگینم که فقط رسیدم ۹ تا جزوه از ۱۷ تا بخونم و افتادنم حتمیه استراحت می کنم ... بعد عمری رفتم فی س بوک و خبر خاصی نبود دراومدم ... تلویزیون هیچی نداره هرچی آهنگ غم و غصه ایه داره نشون میده کانال ۴ ام گیر داده به این رپ های سیاه پوستی ... تی وی پرشیا داره یه برنامه میسازه می گه زندگی هیچکدوم از آدما سناریو نداره (یا یه چیزی تو همین مایه ها) یه لحظه احساس کردم دلم می خواد برم به مجریش بگم زندگی خیلی از آدما از نقطه اول تا نقطه آخرش همه چیش مشخص شده ...الآن مامان اومده بود عكس عروسي دوستم كه كاناداست رو بهش نشون دادم و مجبور شدم سه ساعت به يه سخنراني هميشگي در باب اين كه اگه كيس خوبي اومد بايد راه بدي بياد خونه و همه رو نبايد الكي رد كرد گوش بدم ... بهونه مامانم اينه كه جوونا بايد با جوونا زندگي كنن ... آخرش همين گفتم خب يه خونه مجردي براي من و خواهرم بگيره گذاشت رفت ... ميگم چرا پسرت مجردي زندگي ميكنه پس ... ميگه اون فرق داره يه بار عروسي كرده زنشو طلاق داده ... يعني منم بايد يه بار مطلقه بشم تا برام خونه مجردي بگيرن ؟؟! ... مي گه بابا امروز كه دم دانشگاه ما تو ماشين بوده گفته اين همه دانشجو رو ببين هيچكدوم به اندازه بچه هاي من خوشگل نيستن ، پس چرا بچه هاي من تنهان ؟ از بابا تعريفه خيلي بعيد بود .. نميدونم چرا تو روي آدم از اين حرفا نمي زنه !...مامانم گفته بچه هاي ما قيافه هاشون خوبه اخلاقشون خرابه l: دستت درد نكنه مامان

 اه این یارو تو تی وی چقدر ناله می کنه ... ولی بازم ۱۰۰ رحمت به اینا ... خداروشکر ما تلویزیون ایران رو تو اتاق خودمون نمیگیریم یه بار تو اتاق هال داشتم تی وی ایران می دیدم اولش تو یه سریاله پیمان مرد ..بعد تو سریال بعدی مائودور مرد ..تو بعدی سرهنگ !! من نمی دونم چرا وقتی دارم تو اتاق خودم درس می خونم از تو اتاق هال که کنترل تلویزیونش معمولا دست باباست یا صدای اندی میاد یا کامران هومن اما وقتی خودمم جلوی تلویزیونم همیشه داریم آخوند سه بعدی می بینیم !! خدا رو شکر این شبکه های آیفیلم و نمایش و اینا اومدن حداقل از کانالای عادی بهترن

گوشیم چند وقته خفن قات زده و خیلی وقته در دست تعمیره ... آخرشم فکر نکنم آقاهه بتونه درستش کنه ... چند وقته رو آوردم به گوشی ان۷۱ قدیمی خودم ... خیلی خوب باهاش کنار میام اصلا گالاکسیمو کلن فراموش کردم ...اون موقع ها خیلی نیاز به یه گوشی مدل بالا رو احساس میکردم اما الآن انگار اشباع شدم ...حالا به جای آواتار ، برگر راش بازی کنم ... اصلا بذار مردم فکر کنن گوشی اصلیم همین گوشی قدیمی با وفامه . اگه بخوام چیزی بخرم احتمالا یه لپ تاپ جدید یا یه آی پد می خرم (هر چند گالاکسی اس ۲ هم خیلی تحریک کنندست ) الآن که کلن گوشیم خاموشه و خیلی احساس آرامش می کنم . بعضی اوقات دلم می خواست هنوز موبایل اختراع نشده بود و تو همون دوران قدیم بودیم که به جای اس ام اس زنگ می زدیم و حال همو می پرسیدیم ... کلا آرامش آدم خیلی بیشتر بود ...بدون استرس دائمي چك كردن ميس كال ها و اس ام اس ها ... يا خونه بودي يا نبودي و برات پيغام ميذاشتن ...

من چرا با اینکه دیشب ۱ ساعت خوابیدم اصلا خوابم نمیاد؟ حالا اگه الآن امتحان داشتم غش کرده بودم خوابیده بودم. پریو رو که خراب کردیم ببینیم جراحی رو چی کار می کنیم !

من دلشکسته با این قلب خسته دلم تنگته ه ه ه ه ه

ترم نه تا همین چند وقت پیش ترم آسونی بود ... نه درس می خوندیم نه کاری می کردیم ... کارای عملی هم داشت به روونی انجام می شد ... بخش پروتز متحرک و ثابتم کار هر سه تا مریضم تموم شد ... ترمیمی بیش تر از اون قدری که باید ، مریض گرفتم ... برای اندو برنامه ریزی کرده بودم و سر وقت تموم میشد ....

حالا ترم نه شده یه کابوس ... هرچی برای بخشام برنامه ریزی می کنم به نتیجه نمی رسه ... با این وقت کم وایمیستیم تو بخش و مریض نمیاد ! ... این چند تا تعطیلی دوشنبه - سه شنبه حسابی برنامه هامو خراب کرد ...تازه فهمیدم ریکوارمنت های بخش اطفالم از همه کمتره و اگه همین روزا یه مریض حسابی نگیرم می افتم ! ... هنوز امتحان ترمیمی ندادم !  هر روز که میریم دانشکده تو چند تا بخش هستیم ... البته من یادمه هفته های آخر ترم هشت هم همینطوری بود و هر روز تو چند تا بخش بودیم اما اون موقع حداقل مریض هامون مشخص بودن و می شد برنامه ریزی کرد ... خیلی بده

از سه شنبه هفته دیگه امتحان داریم و تا چهارشنبه هفته دیگه کلاس داریم ...امتحان روز سه شنبه مونم مال همون درسیه که چهارشنبه بعد از ظهر داریم ... فقط آموزش دانشکده ماست که می تونه این طوری برنامه ریزی کنه ... من فکر می کردم فقط ترم ما چون درساش خیلی زیاده این طوریه دیدم که نه ! همه ورودی ها برنامه امتحاناشون همینه ... درسامونم خیلی زیاد و سخته ... من هم که از اول ترم تا الآن هیچ کدومشونو نگاه هم نکردم ! حتی اونایی که امتحان داشتیمو ... نمیدونم چرا این ترم اصلن حس درس خوندن نبود ... خیلی امتحانامو نخونده رفتم سر جلسه ...

خلاصه این که حسابی روزهای سختی در پیش داریم و پر از استرس ... اعصابمم حساس شده و به همه می پرم و با همه دعوا می کنم . کاری نمیشه کرد ، تحمل می کنیم و تحملمان باید کرد ! به قول کوروش کبیر :

" روزهای سخت ، بهایی است که باید برای سرافرازی پرداخت کرد "

یه عکس از ورودی دانشکده که صبح دیروز گرفته شده

به ضخامت برفی که روی اون مجسمه دندون نشسته توجه کنید !

دم دانشگاه كه رسيدم ديدم كلي آدم وايستادن دم دانشگاه ... در اصلي دانشگاه كه وقت برف و بارون باز مي كنن تا بچه ها مجبور نباشن از ورودي ها رد شن (و بيشتر براي اين كه خانم هاي حراستي و آقايون نگهبان سردشون نشه ) هم بسته بود ... با تعجب به درهاي  "ورودي" نگاه كردم و ديدم اونا هم بسته ان... ديدم چند نفري از تعطيلي حرف مي زنن و بعلهه نگهبان اومده بود و ميگفت دانشگاه تعطيله ... جالب اينجا بود كه ماشين استادي كه چهارشنبه صبح هفته پيش باهاش كلاس داشتيم (دكتر الف ) هم جلوي همون در بسته وايستاده بود و منتظر بود كه ببينه تكليف چيه و دانشگاه بازه يا بسته ... دكتر (صاد) استاد راديولو‍ژي هم تو ماشينش بود ... آقاي (ت) تكنسين مشهور پروتز دانشكده هم همون دور و بر بود ... بچه ها دسته دسته مي رفتن از نگهباني ميپرسيدن كه آقا حتما دانشكده بسته است ؟ اونم مي گفت بله و برق كل دانشگاه قطعه ... بعضي ها بازم اصرار داشتن برن تو و بعضيا برميگشتن ... نگهبانه عصباني شده بود كه بابا برقا قطعه ... اگه مشكلي براي شما پيش بياد مسئوليتش با منه ... و كلي حرص مي خورد كه اينا ديگه چه جور دانشجوهايي هستن كه وقتي بهشون ميگي تعطيله هم بازم مي خوان برن دانشگاه ... دم دانشگاه به جز من و يكي  از بچه هاي ترم بالايي كه كلاس صبحمونو با هم داشتيم كس ديگه اي نبود ... ما هم چون استادمون جلومون تو ماشينش نشسته بود خيالمون راحت بود و همونجا وايستاده بوديم ببينيم چي پيش مياد ... آقاي (ت) يه سر رفت تو دانشكده و اومد گفت كه برق نيست و همه جا تاريكه ... اما از اونجايي كه هيچ كدوم بچه هاي ما بيرون نبودن من تصميم گرفتم اول با چند تا از دوستام هماهنگ كنم ... به اولي كه زنگ زدم برنداشت ... دومي كه زنگ زدم هم برنداشت اما sms داد كه بيا كلاس 202 ... با خودم گفتم يعني كلاس 202 چه خبره ؟ همون ترم بالايي گفت كه حتما بچه ها جمع شدن و بزن برقص دارن !!... آخرش تصميم گرفتيم براي ارضاي كنجكاوي و مطمئن شدن از قضايا با وجود مخالفت هاي نگهباني يه سر بريم تو دانشكده رو هم ببينيم ... دانشكده تاريك تاريك بود ... بچه ها تو لابي تو تاريكي جمع شده بودن و اصلا نميشد تشخيص داد كه كي هستند ! اما لامپ هاي راهروي كلاسا كاملا روشن بود ... مسئول امور كلاس ها تو راهرو قدم مي زد و گفت كه بچه ها امروز تعطيله ... با خوشحالي رفتم ببينم تو كلاس 202 چه خبره ... در كلاسو كه باز كردم نمي تونستم چيزي كه چشمام مي ديد رو باور كنم ! همه بچه ها خيلي منظم سر كلاس  نشسته بودن و به درس گوش مي كردن ! به استاد كه نگاه كردم ديدم دكتر (ف) اومده سر كلاس !! با بهت يه جا پيدا كردم و نشستم ... چند دقيقه بعد مسئول امور كلاس ها در كلاسو باز كرد كه بگه تعطيله ، ديد استاد داره درس ميده و همه مجذوب درسن ! خودشم مبهوت شد و گفت بچه ها ! اين كلاس كه تموم شد مي تونيد بريد خونه ! يعني بچه هاي كلاس ما عالين !

جاتون خالي كلاس كه تموم شد همه رفتيم جلو محوطه دانشكده و يه برف بازي حسابي كرديم ... كلي هم عكس گرفتيم ... كلي خوش گذشت ... بعضيا بعدش رفتن پارك بالاي دانشگاه ... يه سريم  رفتن توچال ... من اومدم خونه (البته از برنامه توچال چون متوجه زنگ خوردن گوشيم نشدم دير خبردار شدم وگرنه حتمن مي رفتم )

پ.ن.1: آقاي همكلاسي محترم ... حيف كه ميدونم پسر خوبي هستي وگرنه حالتو ميگرفتم ... ميشه وقتي داري از برف فيلم برداري ميكني دوربين گوشيتو به جاي اينكه فقط طرف من بگيري يه ذره بچرخوني تا از صحنه هاي متنوع تري فيلم برداري كني ؟ خداييش هروقت يه گلوله به من مي خورد و سرمو برميگردوندم تو كادر دوربينت بودم !

پ.ن.2 : چرا تو ولايت ما برف رو زمينا ننشسته ؟ اصلن از محدوده دانشگاه كه خارج شدم و تا آزادي اومدم كه اتوبوس سوار شم و بيام خونه هم هيچ خبري از برف نبود ... انگار نه انگار كه ما چند دقيقه پيش داشتيم گلوله برفي پرت مي كرديم و تو فكر ساختن آدم برفي بوديم !

پ.ن.3 : ديدين ؟ ديدين ؟ ديدين ؟ ديدين دانشگاه تعطيل شد ؟ ديدين احساس من اشتباه نمي كنه ؟ ديدين تفكر آرزومندانه چقدر به درد مي خوره ؟ حالا باز منو دست كم بگيرين و بگين دانشگاه كه تعطيل نميشه ه ه ه ، اون ترم يك بوووود ... بازم به فرم عينكي كه من ميخرم بخندين و بعد بيايين ازم آدرس محل خريدشو بگيرين ...

پ.ن.4: يعني ميشه شنبه هم تعطيل باشه ؟ ... يعني ميشه امتحان هفته ديگه كنسل بشه ؟؟

پ.ن.5 : اون عكس برف هاي دو پست پيش بود، الآن برفاش دقيقا دو برابر شده !!

.

.

.

.

.

.

... . ]

پ.ن : گاهي آدم حرف كه ندارد نمي نويسد ... گاهي آنقدر حرف دارد كه نمي تواند بنويسد .

همه جا ساکته ... خیلی ساکت ... هم اتاقیم تازه از ناهارش با دوست پسرش برگشته ... اون یکی هم رفته خونه ... من چرا نرفتم ؟ نمیدونم ... اگه دیروز شک داشتم که می رفتم بهتر بود یا نه الان دیگه کاملا پشیمونم ... یکی از دلایلش می تونه امتحانی باشه که هفته بعد داریم ... که مثلا اگه برم خونه درس نمی خونم ... حالا یکی به من بگه مگه الآن که من موندم خوابگاه درس خوندم ؟!  آخه خدا ، تو که این همه عید برای خودت تولید کردی حداقل مینداختیشون شنبه ای ، چهارشنبه ای ... نه این که همشون دوشنبه سه شنبه باشن که به درد نمیخورن و اتفاقا آدمم بخش اندو داره و همینجوریشم وقت نداره ...

دو روز اول بخش ترمیمی از اونی که فکر می کردم خیلی بهتر بود ... روز اول زود رفتم و نشستم سر یونیت های یه استادی که خیلی خوبه و حسابی به آدم یاد میده ... یه ترمیم آمالگام کلاس II مزیال هفت بالا گیرم اومد که خیلی هم نزدیک پالپ بود و احتمال اکسپوزش خیلی بالا بود ... سخت بود اما آخرش که تموم شد استادم اومد بالای سرم و تا یه ساعت هی بهم گفت آفرین ... آفرین ... دستت درد نکنه استاد ... حسابی خستگیم دراومد ...

روز دوم اما گرفتم دهن یه مریضه رو کلن سرویس کردم ... 4 تا ترمیم کامپوزیت ... هرکدومم مجبور بودم جدا ایزوله کنم و کار کنم ... 4-5 تا پک رول پنبه مصرف شد ... برا مریضه هم توضیح دادم که می خوام این دندوناتو کار کنم ... آخر کار که به منشی بخش گفتم دندون اضافه کار کردم و مریض باید هزینه اضافیشو بپردازه مریضه میگه نه خیر دو تا دندون بود ! می خواستم بگم آدم حسابی ندیدی من اینقدر دویدم و کارت تا 12 و نیم طول کشید ؟ آخرشم اومده بود تو بخش و هی میچرخید ... رفتم بهش میگم کار داری ؟ میگه نه ! بعد رفت و به استادم یه چیزی گفت ... من که نشنیدم چی گفت اما فکر کنم پرسید که چند تا دندون بوده ! مثلا با خودش فکر کرده من با منشی ساخت و پاخت کردیم و پول اضافه می گیریم بره تو جیب خودمون ؟؟!! مریضه یه ترمیم قدیمی هم داشت که نصفش ریخته بود و باید براش درست می کردم ...یه سوند انداختم زیر بقیه ترمیمه و از جا بلند شد ... یه تزریق براش زدم که زبونش و لبش بی حس شده بود اما دندونش بی حس نمیشد ... رفتم استادو آوردم که من می خوام این دندونو کار کنم بی حس نمیشه ... می گه تو که همه کار رو کردی ! می گم استاد من این ترمیمو با سوند خارج کردم ! می گه ولش کن همین خوبه با کامپوزیت پرش کن !

فردا اندو دارم ... اما فکر کنم نذارن بریم تو بخش ! مث این که گفتن تا کار اندویی که باید رو دندون کشیده شده تو فانتوم انجام بدیم رو تحویل ندیم نمیذارن کار کنیم !  بهتر ... هرچه دیرتر بریم اندو بهتر ...

طفلی به نام شادی… دیریست گم شده است

با چشم‌های روشن براق...

با گیسویی بلند… به... بالای آرزو

هر کس از او نشانی دارد

ما را کند خبر

این هم نشان ما

یک سو خلیج فارس

سوی دگر خزر

                                     شفیعی کدکنی

میریم تا دوباره حسمون بیاد .

پ.ن: امروز تمام بعدازظهر و شب رو داشتم برنامه ریزی می کردم که فردا که کار مریضمو میدم لابراتوار و بیکارم کار کدوم مریض دیگه ام رو انجام بدم و اینکه میرسم تموم کنم یا نه !

به هرکدوم زنگ زدم گفتن ما نمیاییم

ببخشید به من گفتن بیام اینجا تو اتاق شما ! شما جای خالی دارین دیگه ؟

تق تق تق ...

ببخشید ما وسایلمونو تابستون گذاشته بودیم تو اتاق شما اومدیم ببریمشون(بعد سه هفته) ... اا چرا جمعشون کردین ؟ ما که گفته بودیم دست نزنید ؟!

تق تق تق ...

سلام منم اومدم تو اتاق شما ! اا دو هفته دیگه خالی  میشه ؟

تق تق تق ...

معاونت به من گفته برو تو این اتاق وسایل اونی که هست رو بردار بذار یه گوشه وسایل خودتو بذار !

این بار بدون تق تق تق در باز می شود و ۳-۴ نفر وارد می شوند ... شروع می کنند به بحث کردن با هم ... :ببین من در این حد می تونم جا خالی کنم برای تو ... نه وسایل من زیادتر از این حده ... آخه هم اتاقی قبلیم گفته اگه من وسایلمو جمع نکنم وسایل منو میریزه تو سطل آشغال

صدای پیج بلند می شود : محوطه حجاب ... محوطه تا اطلاع ثانوی حجاب ...

چشم هایم قرمز شده اند و سرم درد می کند ... نمی دانم از کم خوابی دیشب و نخوابیدن بعد از ظهر است یا از آن سرماخوردگی لعنتی که تمام آخر هفته گذشته و تعطیلاتم مرا در رختخوابم خواباند و شاید هم تقصیر لنزهایم باشد ( این آخری را در دل دعا می کنم که درست نباشد ) ... سر و صدا که می آید فشاری را که نورون های مغزم به هم وارد می کنند تا خودشان را به زور در جمجمه ام جا کنند را احساس می کنم ... بچه ها با پاشنه های بلند در راهرو ها قدم می زنند ... صدای قهقهه بلند است ...  یکی می آید توی اتاق و در را نمی بندد ... هوا سرد می شود ... یک هم اتاقیم دارد وسایلش را جمع و جور می کند که یکی دیگر بیاید وسایلش را کنار آن ها جا بدهد ... تصور چهار نفر و وسایلشان در نه متر جا را حتی نمی توانم در ذهنم جای دهم ...

دلم تنگ شده برای یک گوشه تنهایی ... برای یک لحظه سکوت ... کمی تاریکی ... کمی خلا ... بین هزار نفر دیگر که با آن ها زندگی می کنم این خواسته های کوچک گاهی آنقدر دور می شوند که آرزو می شوند ... نمی دانم چرا در ذهن همه زیاده خواه می شوم ... زیادی حساس ... باید تحمل کنم ... می گذرد ... این که چیزی نیست ...

می دانم که این چیزی نیست ...می دانم در برابر خیلی های دیگر این ها چیزی نیست ... اما هر کس بالاخره یک جوری است ... یک چیزهایی در زندگی اش اهمیت دارد ... یک چیزهایی را می خواهد ...یک کسی است ... شاید همین خواستن لحظه ای تنهایی بود که مرا با قولی که از قبل گرفته بودم به دانشگاهی در شهری دیگر کشانید ... قولی که به راحتی فراموش شد و مرا در جایی رها کرد که مجبورم لحظه هایم را با غریبه های دیگر در دخمه ای کوچک تقسیم کنم ...

دلم تنگ شده برای چهاردیواری که حداقل اختیار ورود و خروج درهایش را داشته باشم ...

استاد در کلاس درس می دهد ... می گوید سلامت یعنی توانایی تطبیق موجود زنده با محیط اطرافش و من می اندیشم که با این اوصاف چقدر بیمارم ... این سال پنجم است ... من استانداردهایم را دوست دارم ... می خواهمشان ... تغییری در کار نخواهد بود ...و می دانم اوصاف همین خواهد بود تا وقتی که خودم آن ها را برای خودم بسازم ...